| تبليغات | X |
بیستم خرداد ۱۳۸۸بود. به خانه محقر و قدیمی دوست پاکستانی ام رفتم. چقدر زندگی در این زیر زمین نمور و قدیمی سخت است، آن هم با دو بچه قد ونیم قد، ولی نه برای جوان محکم و شیعه نابی چون او که عشق به تحصیل علوم حوزوی و مبارزه با مدرنیته فریبکار، سراسر وجودش بود و عاشق قم و حوزه علمیه و علمای پاک طینتی چون امام و رهبری و آه الله بهجت و سید حسن نصرالله.
خیلی نگران بود. طلبه ای بود که با فقر و سختی در قم تحصیل می کرد. انقلابی بود و مومنی ناب، خیلی ناب تر از بسیاری از دوستان ایرانی ام! بصیر بود و با بینشی الهی که آینده را بنا به قرآن می خواست و سیاست ولایی و لاغیر. گفتم چه شده که نگرانی؟ گفت: نکند دکتر رای نیاورد و دوستداران غرب پیروز این انتخابات شوند! دکتر بعد از سال ها انقلاب را به حال و هوای دوران حضرت روح الله برده است و به یاد مستضعفان و مسلمانان و مظلومان عالم است. در ایران هم به فکر کار و تلاش شبانه روزی برای همه مردم بوده است و نه فقط یک قشر خاص. گفتم خدا هست و همو، جواب خدمات شایان دکتر به مردم را می دهد. همو، طی طریق دکتر در مسیر ظلم ستیزی و صهیون ستیزی قرآنی دکتر را می دهد.
پیروزی دکتر احمدی نژاد بر تمام دوستداران انقلاب اسلامی مبارک باد. حوادث بعد از انتخابات را هم به فال نیک می گیریم که خدا هست و هموست که افشاگر مدعیان است.
